Papa werkt

We zitten samen thee te drinken en de kids spelen samen. Ineens roept Lisa (7 jaar)'mama waar is de papa van Ira toch, ik heb hem nog nooit gezien?' We kijken elkaar aan, ik heb niet direct een antwoord. Joeri (4 jaar) helpt me uit de brand, hij roept direct 'Oh die is altijd aan het werk.' Lisa vindt het een prima antwoord en speelt verder.

Ik heb er nooit zo bij stil gestaan dat kinderen deze vragen natuurlijk ook gaan stellen. Als een volwassenenen deze vraag stelt dan het antwoord simpel. 'Ira heeft geen vader, ik ben zwanger geworden met behulp van een donor' Afhankelijk van wie de vraag stelt volgt er dan een punt of een komma. Kinderen zegt het concept donor natuurlijk niks. En hoewel ik ik van het begin af aan helder en open wil zijn. Wil ik wel dat Ira van mij hoort hoe het zit als ze daar aan toe is.

De gedachte dat ze het straks misschien wel eerder van andere kinderen hoort, maakte dat ik niet meer wist hoe 't simpel en kort uit te leggen. Misschien moet ik daar ook niet zo bij stil staan. Waarschijnlijk zijn kinderen er niet verder mee bezig als ze een antwoord hebben. Zeker niet als ze erg jong zijn. Ik verwacht de vragen van Ira over 'haar papa' zeker rond haar derde jaar en misschien wel eerder. Dus de kans dat ze het van andere hoort is erg klein.

Maar Lisa overviel me in ieder geval met haar vraag

Update

Ik wil nog wel even reageren op de reacties op dit stukje, blijkbaar hebben veel van jullie erin gelezen dat ik 't lastig vind om Ira uit te leggen waarom ze geen vader heeft. Dat is niet het geval. Ik ben op alle vragen van haar 'voorbereid' of beter, ik verwacht op den duur allerlei vragen, ook lastige over het missen van een vader en meer willen weten over......, niet willen wachten tot ze 16 is. Dit heb ik allemaal meegewogen in mijn beslissing om wel of geen bam moeder te worden. Gewenster dan Ira is kan een kind niet zijn en vanuit dat gevoel, die wens kan ik haar mijn keuze uitleggen. Ze zal nooit een (biologische) vader hebben. Die keuze heb ik inderdaad voor haar gemaakt. Er is echter wel een donor en deze man wil zich kenbaar maken op haar verzoek. Ik zal haar daarin begeleiden waar ik kan. Over de ethische aspecten van mijn keuze........... Daarop zou ik een vraag willen stellen. Welke garanties biedt het leven? In dit licht, hoe vaak komt het niet voor dat een verwekker uiteindelijk geen vader kan en/of wil zijn?

Lisa overviel me 'slechts' met haar vraag omdat ik er (nog) niet zo bij stil had gestaan dat kinderen uit de omgeving ook vragen gaan stellen en dat daarmee de kans dat Ira wellicht informatie krijgt via anderen terwijl ik degene wil zijn die haar die informatie geeft. Maar de tijd zal raad geven, het duurt zeker nog wel een jaartje voor zij het besef heeft dat zij geen vader heeft en de meeste andere kinderen wel.

Ingesloten.

Sinds een week of drie kan Ira kruipen, voorheen rolde ze zich door de kamer, maar sinds mevrouw kruipt is ze veel vlotter op 'plaats van bestemming' en met 3 weken oefenen zit ze tegen olympische records aan. Tijd voor veiligheidsmaatregelen. De meeste 'gevaarlijke spullen' waren al opgeruimd, maar de keuken blijkt wel een erg leuke ruimte om op ontdekkingstocht te gaan.

Om ruimte te besparen heb ik een aantal jaren geleden mijn keukendeur verwijderd dus daar moet nu een hekje komen. Niet eenvoudig als de sponningen van ijzer zijn. De keuze is dus beperkt. Ik had een mooi 'klemhekje' gevonden. Helaas het klemhekje heeft ook een behoorlijk ingewikkelde klemsluiting. En omdat ik maar 1 hand echt goed kan gebruiken, lukte het niet om hem snel open te krijgen.

Mama stond dus opgesloten in de keuken en Ira had vrij spel!

De zoektocht gaat verder.... Tips zijn welkom.

Rota

Zoals ik zaterdag schreef, een vrij lange logstilte, maar beslist geen stilte in ons leven. Een paar weken geleden kreeg Ira ineens last van buikgriep. Op zich niks bijzonders of ernstigs. Ze had wat diarree, moest af en toe braken en was wat koortzig. Na een dag leek 't ook allemaal wat beter te gaan. Ik ging weer met een gerust hart naar mijn werk. Toen ik tijdens mijn lunch oma belde hoorde ik haar vrolijk kraaien op de achtergrond.

'S avonds om 18.00 uur kwam ik thuis en hoorde dat het weer helemaal mis was 6 'spuitluiers' in een uur en een keer of wat braken. Maar het allerergste was nog wel dat ze alles wat maar iets van eten of drinken weg had weigerde.

Toen ik haar zag ben ik me kapot geschrokken, hele holle ingevallen ogen en een ingevallen buikje. Ze was erg afwezig en weigerde ook bij mij te eten en te drinken. Ik heb direct de dokterspost gebeld en een uur later zaten we al in het ziekenhuis.

Ira was in zeer korte tijd (nog geen 3 uur!)al behoorlijk uitgedroogd en woog nog maar 7300 gram. Dit betekende dat ze in 2 dagen tijd ruim een kilo was afgevallen. Ze was totaal verzwakt. Opname in 't ziekenhuis was onvermijdelijk. Het verloren vocht moest zo snel mogelijk worden aangevuld dus ze kreeg direct een sonde.

Gelukkig mocht ik bij haar blijven.

Als ik er aan terug denk springen de tranen me weer in de ogen. Wat zijn ze dan ontzettend kwetsbaar en wat gaat uitdrogen snel! Ik herkende mijn eigen kind nauwelijks, van een levendig ondernemend meisje was ze in een klap veranderd in een heel klein kwetsbaar meisje wat alleen maar sliep en (gelukkig weer) dronk. Ze werd op de isolatie afdeling verpleegd want ze bleek het Rota virus te hebben, een zeer hardnekkige en besmettelijke buikgriep.

Met een paar dagen mochten we weer naar huis. De melk hield ze weer binnen, aansterken moest ze thuis doen. Eenmaal thuis knapte ze snel weer op. Met een paar dagen was ze weer de oude en at ze weer goed. Wat heet, ze eet beter als ooit te voren! Ze heeft nog wel even wat in te halen maar dat komt vanzelf.

Het is goed om te zien hoeveel veerkracht ze heeft, maar het heeft er behoorlijk ingehakt bij mama. De schrik zit er nog wel in.

Stilte

Natuurlijk is de griep al lang voorbij en zijn we weer druk met andere dingen. Er is een hoop gebeurd. Leuke dingen en minder leuke dingen, maar ze zorgde al maar voor dat ik niet aan loggen toe kom. Zo ben ik ander werk gaan doen, ben ik me aan 't orrienteren op een ander, groter huis, kopen of huren, helaas wordt het dat laatste waarschijnlijk. Ira heeft in 't ziekenhuis gelegen, ze was behoorlijk ziek, maar er nu gelukkig weer helemaal bovenop. Genoeg stof om over te schrijven en dat ga ik ook weer doen. Voor 1 mei moest ik nog aardig wat uurtjes opnemen, dus de komende weken heb ik meer tijd om de boel weer op de rit te krijgen.