De tijd is gevlogen, haar geboorte ligt me nog vers in 't geheugen, maar we zijn al weer een half jaar verder. Vanmiddag om 11.51 was Ira precies een half jaar. Maanden die zijn gevlogen, maar waar ook ontzettend veel in is gebeurd. Mijn leven is ontzettend veranderd. Ik ben zelf ook enorm veranderd. Herstellen van de bevalling heeft, zoals jullie weten, meer gekost dan ik van te voren had in geschat, sinds kort kan ik zeggen dat ik weer een redelijk mobiliteits en energie pijl terug heb. Maar er zijn dingen die ik nog steeds niet kan of die gewoon teveel energie kosten. So be it, waarschijnlijk komt dat later nog wel weer terug, maar voor het moment is het zoals het is. Ook emotioneel is er veel veranderd. Dingen om me heen raken veel dieper en ik kan nog steeds om kleinigheden volschieten. Daarnaast ben ik ook vaak niet volledig 'aangesloten', met andere woorden een geheugen als een vergiet.
'Uitzoomen' is lastiger dan ik had gedacht mijn focus blijft erg op thuis gericht. Na een lange werkweek denk ik stiekem wel eens: ik begrijp moeders die thuis blijven best wel. Ook wetend dat ik daar zelf over een aantal maanden niet meer voldoende voldoening uit kan halen. En helaas in de CAO welzijn is maar een erg karige ouderschapsverlof regeling opgenomen, die ik me als alleenstaande moeder niet kan veroorloven.
Dit alles wetend had ik 't toch niet anders willen doen. Elke dag met Ira is een feestje. In haar korte leventje is ook enorm veel gebeurd. Zo heeft ze inmiddels al twee doorkomende tandjes, rolt ze alle kanten op en heeft ze voor 't eerst in de kinderstoel gezeten, nou ja het leek op iets tussen zitten en hangen. Ira is een echte meid ze is fel weet precies wil en hoe dat voor elkaar te krijgen. Ik kijk vaak in de spiegel, dus dat beloofd wat...
Al met al heb ik na 6 maanden aardig mijn draai als werkende mama gevonden en voor het verder 'uitzoomen' Heb ik maar meer tijd genomen.
