Weer aan het werk

Na 6 maanden ben ik vorige week weer begonnen met werken. 6 maanden waarin mijn leven compleet veranderd is. Een periode waarin prioriteiten opnieuw zijn gerangschikt. En werken even heel ver weg was.

De stap terug was nog niet eenvoudig. Onbewust was ik toch gespannen, 6 maanden is een hele tijd. Het stond allemaal nog verder weg omdat ik in de afgelopen periode niet veel contact heb gehad met met name mijn leidinggevenden de belangstelling bleek bij afwezigheid niet bijster groot. Ik werk nog niet volledig en kan mijn oude werk, met veel lichamelijke belasting, nog niet hervatten. Mijn werk krijgt dus tijdelijk een andere invulling. Alleen de invulling is helaas nog niet duidelijk en bij terugkomst bleek dat men wel erg voorbarige conclusies heeft getrokken.

Ira is in goede handen bij opa en oma. Toch heeft de verandering een behoorklijk effect op haar en heeft ze problemen met omschakelen. Ze was huilerig en hangerig en werd ook nog eens verkouden. We moeten samen aan een heel nieuw ritme wennen. Op werkdagen begint mijn dag om 5.30u met een duik onder de douche. Ira mag nog tot 6.30u doorslapen en om 7.15u moet ik in de auto zitten om op tijd op mijn werk te zijn.

Allemaal elementen waardoor het vorige week niet direct gesmeerd verliep. Misschien is dat ook een wat te hoge verwachting voor een eerste week, maar ik had me de start wel anders voorgesteld. Gisteren zat ik door alle onduidelijkheid, frustratie, emoties en ongetwijfeld een forde doses ontzwangeringshormonen, behoorlijk opgefokt in de auto. Boos op mezelf dat ik dit niet wil. Ik wil niet een moeder zijn die thuis komt en nog met haar kop bij het werk zit. Als ik thuis ben dan wil ik er voor Ira zijn. Leuke ontspannen dingen doen. Genieten.

Een onrustige nacht, maar dan wel de laatste, want ik heb me voorgenomen, me ook echt niet meer druk te maken. Gewoon af te wachten. Wachten op duidelijkheid. Hoe? Het zal nog niet eenvoudig zijn. Maar....... Plezier in mijn werk staat nog wel hoog op mijn lijstje, dat ik er mijn geld mee verdien waar wij van kunnen leven staat echt hoger. En ik weet dat ik mijn conclusies moet gaan trekken, actie moet gaan ondernemen, maar ik wil weloverwogen acties ondernemen in een richting die zowel plezier als zekerheid biedt. En dan zal ik moeten accepteren dat dat tijd kost. En dat ik nog heel wat heb uit te pluizen.

Donor contract

Vanochtend luisterde ik, zoals elke ochtend, naar Evers staat op. Een prettige start van de dag. Tijdens hun nieuwsflitsen hoorde ik tot mijn verbazing dat in Zweden een lesbisch stel, via de rechter allimentatie heeft weten los te peuteren bij de donor van hun 3 kinderen. Een schande dat het gerechtshof in deze eis is meegegaan! Op deze manier worden (alleenstaande) vrouwen met een kinderwens, die een beroep willen doen op donoren, enorm in discrediet gebracht.

De betreffende man die zichzelf als donor heeft aangemeld heeft mij het kostbaarste ooit gegeven. En daar zal ik hem altijd enorm dankbaar voor zijn. Mijn keuze om bam moeder te worden is een weloverwogen en zorgvuldige keuze geweest. Iedereen mag daar van het zijne van vinden, maar ik heb een zorgvuldige afweging gemaakt. Een keuze voor bewust alleenstaand moederschap. Dit betekent dat ik financieel en emotioneel alleen de verantwoording draag. Allimentatie eisen van een donor vind ik, misselijk makend. En schrikt eventuele donoren alleen maar af en dat is jammer en onnodig.

Vrouwen die kiezen om via deze weg zwanger te willen worden zijn niet uit op een financieel voordeel, in tegendeel. (uitzonderingen daar gelaten zo blijkt helaas) In de gevallen dat er sprake is van een C donor (een donor uit de directe omgeving van de betrokkene) wordt er een donor contract opgemaakt, waarin de afspraken die beide partijen maken worden vastgelegd. In Nederland is zo'n contract nog steeds rechtsgeldig en dit blijft hopelijk altijd zo. Wanneer het gaat over B donatie (donoren die zich op verzoek van het kind bekent maken) dan wordt er een contract opgesteld door kliniek of ziekenhuis.

Ik hoop van harte dat zo n eis en uitspraak als in Zweden een uitwas is en blijft!

Weer terug naar (t)huis

Vorige week belde ze me. Ik wil terug naar Nederland! Ik heb het hier nooit echt naar mijn zin gehad en ik mis iedereen verschrikkelijk. Ik zal de laatste zijn om haar hier vanaf te houden. Ik mis haar namelijk ook enorm. Haar dochter is slechts 16 uur jonger dan Ira, wij werden op het zelfde moment zwanger en op de zelfde manier. Dit laatste is minder voor de hand liggend dan het op het eerste gezicht lijkt. Zij werd namelijk ook zwanger via inseminatie, om de simpele reden dat twee vrouwen niet zonder hulp samen zwanger kunnen raken. Natuurlijk wisten we van elkaars kinderwens maar dat onze zwangerschap zo paralel zou lopen is wel heel bijzonder.

In december 2003 vertellen we elkaar van onze plannen in de nabije toekomst en fantaseren we gekscherend over het gelijk zwanger zijn. Niet erg waarschijnlijk omdat het startpunt al niet gelijk ligt en het moment van een bevruchting is al helemaal niet te beinvloeden. Maar blijkbaar heeft het lot bepaald, door allerlei toevalligheden, staat zij in oktober 2004 voor haar eerste inseminatie en wordt het mijn vijfde poging. Onze cyclus liep inmiddels zelfs paralel! We hielden elkaar voordurend op de hoogte en spraken af om maandags, dan zouden we beide 5 dagen over tijd zijn, een test te doen. Op de eerste dag kon ik me al haast niet meer bedwingen. Ik liet me overhalen door een vriendin om de test al te doen. Ik zou die avond naar haar toe gaan en de test doen. Een dilemma, stuur ik voor of na de tijd een sms naar Engeland? Op dat moment kwam er een berichtje uit Engeland. Ik kon niet meer wachten ik heb de test gedaan. Ik ben zwanger! Vertel me alsjeblieft dat het bij jou ook nog goed zit. 2 uur later kon ik een positief bericht terug sturen. We waren werkelijk samen zwanger! Dat onze meisjes dan ook nog binnen 24 na elkaar geboren worden Vind ik nog steeds heel erg bijzonder...... Als de klok 12 uur s middags in plaats van 12 uur s nachts had geslagen Hadden ze ook nog dezelfde geboorte datum gehad. Nu hebben ze ieder hun eigen verjaardag.

Ik ben dus erg blij nu kunnen Ira en Cornelle ook echt samen opgroeien. En kunnen wij weer heerlijk en vaak samen eten, koffie leuten, kleppen en discuseren en onze befaamde wijnavonden, met oude kaas en verse knoflook olijven, in ere herstellen.

Trillingsgevaar!

Sinds 2 dagen mag de polderbaan op Schiphol niet worden gebruikt. Er liggen verdwaalde explosieven uit WOII. deze kunnen exploderen door trillingen. Niet dat ik er op zit te wachten om daar nu te landen, maar het heeft wel iets bizars. Ze liggen er immers al 60 jaar! Het oog van de naald...... of heel veel engeltjes.......?!!

Nieuwe jas

Aangezien Sanne niet meer alleen Sanne is, maar ook mamma van Ira, werd het tijd voor een nieuwe titel en een nieuwe jas. Bij deze dus...

Sanne en Ira, heel veel plezier ermee!

Slappe lach!

Als je kleine meisje het drinken staakt om voor het eerst een schaterlach te laten horen. Dan moet mama ook heel hard lachen en dan heb je een nieuw spelletje en heb je allebei de de slappe lach. Het is de mooiste en de leukste slappe lach die ik ooit gehad heb.;-)

(Rare) gewoonte.

In de zomer kijkt niemand er van op, maar nu het weer kouder begint te worden begint de verbazing weer de hoek om te komen. Heb jij geen sokken aan?........

Nee ik draag zelden sokken. Of het nu zomer of winter is. Ik vind het heerlijk om op blote voeten te lopen of mijn blote voeten in mijn laarzen of schoenen te laten glijden. Ik heb een la vol sokken, allemaal al jaren oud, ze worden alleen gedragen als het heel koud is of als ik de griep heb. Raar?! Valt best mee toch.

Wat is jouw (rare) gewoonte?