Ik wil ook schrijven!

Nee dit is niet Sanne, maarik ben Ira, mama is druk met de was.
Gisteren kreeg ik een smsje van mijn vriendinnetje Cornelle, zij woont in Engeland en is 14 uur na mij geboren. Mijn mama heeft vast wel eens over haar mama verteld. Toen ik dat smsje zag dacht ik, dat wil ik ook, schrijven. Ik weet dat mama dat ook doet en ik wil helpen. Mama zegt dat je dan bij Blogger zo n Blog dingetje moet hebben, maar omdat ik nog geen eigen pjoeter heb en ik wel met mijn eigen naam en op mama s site wil schrijven, weet ze niet hoe dat moet.

En ik, ik luister engelse kinderliedjes, zodat ik al snel met Cornelle kan praten, maar zo snel leer ik ook niet dus wat daar allemaal bij Blogger staat snap ik echt niet.
Dus wie kan en wil mij uitleggen hoe je een tweede Blog dingetje op een pjoeter krijgt zodat ik op mama s site kan schrijven.

Ik ga nu mijn fles leegdrinken en dan weer even slapen. Tot gauw Ira

Een kast vol kleren en......

Niks om aan te trekken. Een typische vrowenkwaal hoor ik menigeen al denken. Maar het is in dit geval dus echt zo. Wel bevallen maar helaas ik moet het nog steeds voornamelijk doen met mijn positiekleding, wat dan weer net een tikkeltje teveel te groot is en als een jute aardappelzak hangt. Die weekjes ziekenhuis hebben me net die paar extra kilo's doen aankomen. Kortom, te brede heupen, te slappe buik,uitgekeken op die aardappelzakken... soms heb je van die dagen dat je daar enorm van baalt. Dus even werk aan de winkel..... Even een blik in de box is ook al voldoende hoor!

Even niet opgelet tijdens de biologieles

Gisteren liet mijn neefje, 12 jaar, vol trots een foto van twee parende konijntjes zien. Samen met zijn vriendje hadden ze die met papa s mobiel gemaakt. Vet gaaf joh, we hadden een logeetje en nu krijgen we een klein konijntje. Nou zeg ik, ik denk wel een paar meer dan een paar, want konijnen staan er om bekent dat ze een hele kinderschaar tegelijk baren. Nee joh zegt hij, we krijgen er maar 1. Ze hebben 't maar heel even gedaan.

Opa is jarig!

Hij wordt vandaag 61, maar het is vandaag zijn eerste echte Opaverjaardag. En daar is hij heel trots op. Het was nog niet eenvoudig net een maand oud, maar Ira is druk aan het knutselen geweest. Mama en tante hebben een beetje geholpen. Nu maar hopen dat opa het mooi vindt....... Alsof we daar aan moeten twijfelen ;-).



Opa... Van harte gefeliciteerd!

Zoek de verschillen.

Mama en Ira lijken best veel op elkaar!


Sanne 3 maanden (Februari 1969)


Ira 1 maand (Augustus 2005)

Topsport!

Gisteren was ze precies 4 weken. Een maand al weer en niet meer weg te denken, alsof ze er altijd is geweest. Mijn leven is 180 graden omgedraaid. Alles draait ineens om haar. We moesten samen een compleet nieuwe balans zoeken. Niks is meer het zelfde. Maar het is in een woord geweldig!

Niet dat ik alleen maar roze wolken zie, er spoken ook geregeld allerlei angsten, die ik niet kende door mijn hoofd. Zo n kleine kruimel, die volledig op je vertrouwd, volledig op jou is aangewezen en ook zo kwetsbaar is. Ik hoor jullie al denken: wat een open deur. Dat is het ook en ik bedenk het me ook beslist niet voor het eerst. Maar de impact had ik me nooit kunnen voorstellen, daar heb ik slechts een voorstelling van kunnen maken.

Als eerste de bevalling een enorm zware klus, naderhand voel je je echt alsof er een kudde olifanten over je heen is gewalst. Kompleet uitgeput was ik en tijd voor rusten bestaat nauwelijks meer. Nu na een maand kan ik pas weer zeggen dat ik het energie niveau heb bereikt waar ik het waarschijnlijk de komende maanden mee moet doen.

Met Ira gaat het goed. Ze is een geweldige meid, met een kompleet eigen willetje. Iemand waar ik nog heel wat mee te stellen krijg. Maar heerlijk dat er zoveel pit in zit.Ik heb me wel zorgen gemaakt over het feit dat ze niet aankwam. Ik was vol goede moet gestart met borstvoeding en het was een vastbesloten plan om dit zeker 3 tot 6 maanden te gaan doen. Dan is het even slikken als blijkt dat na 3 weken alles zo terugloopt dat je kind niet meer genoeg krijgt. Kolfen zette geen zoden aan de dijk. De enige juiste beslissing was voor ons beide maar vooral voor Ira om over te gaan op de fles. Het geeft nu veel meer rust en duidelijkheid

Bij de overgang naar flesvoeding voelde ik pas echt hoe uitgeput ik was. We hebben samen een weekje bij oma en opa geslapen, dat was heerlijk. Nu zijn we weer thuis en komt de routine steeds meer terug. Ineens weer wat tijd over om te schrijven, te loggen en te mailen. En dan te bedenken dat de was gedaan is en mijn huis geen puinhoop. Twee weken terug dacht ik echt even dit nooit meer te bereiken ;-)