Belevenissen op de A325!
Vandaag was weer eens zo n dag die ik ver weg stop en snel wil vergeten. Nu heb ik al een tijd opstart problemen en alles gaat een paar tandjes trager. Mijn energie pijl laat ver te wensen over. Hier baal ik soms erg van, maar ik zet me er ook maar weer snel overheen. Het is even niet anders. Zwanger zijn is voor mij net een tikkeltje zwaarder dan voor de gemiddelde vrouw. Dit wist ik op voorhand en ik ben heel bewust deze uitdaging aangegaan. Ik wist dat mijn zwangerschap zwaarder zou zijn omdat ik, als gevolg van een zuurstof tekort, vanaf mijn geboorte, lichamelijke beperkingen heb. Beperkingen die door de jaren heen zo in mijn leven geintegreerd zijn dat ik er nauwelijks meer hinder van ondervind.
Maar met een dikke buik (met de nadruk op dikke ;-)) wordt het lopen en bewegen er niet soepeler op. Alles kost dubbel zoveel energie. Ondanks alles geniet ik van elke dag. Ik heb mijn levensstijl tijdelijk enigszins aangepast. Even wat minder werken, wat eerder dan gemiddeld stoppen. Veel meer rust. Wat blijft liggen blijft liggen, dat komt later wel. Om zo te gaan denken heeft wel wat gekost, want het is het tegenovergestelde van mijn karakter. Maar nu is er maar een belangrijk en dat is de kleine krummel die er straks wordt geboren. Deze gedachte zorgt er voor dat ik me kan overgeven aan de situatie zoals hij nu is.
Terug naar vandaag: De opstart problemen voorbij, stapte ik in de auto, woensdag een rustige dag in het verkeer, normaliter, maar niet vandaag opstopping na opstopping zorgde ervoor dat Nijmegen erg ver weg leek, het koste 2 uur om 30 km te overbruggen. De rest van de dag wilde ook al niet vlotten en om 16.00 stapte ik in de auto, opgelucht dat ik eindelijk weer naar huis kon. Nog geen 3 km de snelweg op was het weer raak, nee geen file, maar een hevig kabaal en een zwaar stuur duidde op een lekke band............. :-( Gelukkig is een noodkreet naar de ANWB voldoende. Maar toch. Daar sta je dan, redelijk hoog zwanger, op de vluchtstrook, op aanraden buiten in de berm, te wachten op iets geels.
Gelukkig was dit de eerste keer en daar ben ik blij om, ik kan niet zeggen, hoewel klaarlichte dag, heerlijk zonnetje, dat ik mij erg prettig voelde. Razend verkeer en herhaalde malen getoeter. Ik hield me maar voor dat het een vriendelijk groeten was, maar er bekroop me wel het gevoel dat ik daar om andere redenen, dan het wachten op de wegenwacht, zou staan. Na een half uur stopte er een wit busje. Eigenlijk zou ik blij moeten zijn, iemand die behulpzaam wilde zijn, maar ik realiseerde me enigszins schaamtevol, dat ik opgelucht was dat er op het zelfde moment de bekende gele auto aan kwam rijden. De bewuste persoon had hoogstwaarschijnlijk alleen maar goede bedoelingen, maar ik realiseerde me dat je daar vandaag de dag niet meer zonder meer van uit kunt gaan. En daar word ik niet blij van.
Inmiddels weer thuis vraag ik me af wat me vandaag nog meer te wachten staat, want was het niet 3 keer is....... nahhh doen we vandaag maar niet aan okay? Ben dik tevreden met 2 keer ;-)