Zwangerschapsdementie?!

Het toppunt van zwangerschapsdementie: je op een haar na op pad laten sturen voor een plintentrap......... pfieuww ;-)

Serenade du Chat!

Zo af en toe komt er een feestmaaltje in het voerbakje van mijn viervoetige snorrende huisgenoot: Verse vis! Dit is een hele onderneming zowel voor poes als voor het baasje.
Zodra het eerste luchtbelletje in de pan aankondigt dat het garen is gestart. Wordt er door poes opgemerkt wat er staat te gebeuren. Niks stilletjes afwachten tot het zover is. Per direct start ze een serenade van luid gemiauw en een eindeloos gedrentel om het gasfornuis. Aan kokende vis verbrand je gegarandeerd je tong, maar dat maakt blijkbaar niet uit. Het maaltje moet en zal direct uit de pan worden opgedient. Zoniet dan gebruiken we het baasje als klim en krabpaal. Ok wie niet horen wil........ Niks zo inventief als een poes met veel te hete verse vis voor haar neus! De stukjes vis worden driftig met het voorpootje uit het bakje gehengeld en door de keuken geslingerd, net zolang tot ze zijn afgekoeld. Ik heb er heel wat werk mee om de sporen van dit feestmaal weer uit te wissen, maar vind het altijd weer een komisch tafereel

Grote afwezige, weer terug!

Een eindeloze stilte hier, die ik nu ga verbreken. Een stilte die veel langer heeft geduurd dan voorzien, maar helaas de omstandigheden zorgde er wederom voor, dat ik geen energie, geen inspiratie en ook geen zin had om dat wat er gebeurde van me af te schrijven. De eerste tijd werkte mijn pc niet mee, maar dat is slechts een excuus voor 2 weken.

Vanaf de jaarwisseling is er veel gebeurd. Familie omstandigheden, ziekte en sterfte stonden ineens centraal en hakte er behoorlijk in. Op zich al voldoende om even de weg kwijt te zijn, maar het contrast met mijn eigen geluk van het nieuwe leven dat in mij groeit, zorgde voor veel tegenstrijdige gevoelens. Bizar hoe dicht leven en dood dan bij elkaar komt. Wat er dan allemaal gebeurd, in combinatie met hormonen die een feestje van 9 maanden hebben aangekondigd, is moeilijk onder woorden te brengen.

Inmiddels heb ik wel weer balans gevonden, maar nu bijna 6 maanden zwanger realiseer ik me dat ik nog maar weinig tijd heb gehad om echt zwanger te kunnen zijn. Genieten, de tijd nemen voor heerlijke baby tut dingen, het inrichten van de babykamer, ik probeer het nu allemaal wat in te halen.

Mijn zwangerschap op zich verloopt redelijk voorspoedig. Kruimel groeit goed en schopt er inmiddels driftig op los. Vanaf week 17 voel ik beweging, beweging dat zich van een kriebelend gefladder inmiddels ontwikkeld heeft tot stevige plofjes die duidelijk op schoppen en stompen duiden. Er wordt flink getraind en dat is een geweldig gevoel. Wanneer ik s nachts soms wakker lig, omdat het groeien van een baarmoeder niet volledig pijnloos verloopt, lig ik zelden alleen wakker ;-)
Verdere zwangerschapskwaaltjes zijn er niet echt. Alleen heb ik sinds een dag of 10 last van flauwtes en duizelingen, die het gevolg zijn van een veel te laag HB. Waardoor ik nu ook even gedwongen thuis zit en spijkers nuttig. Veel voorkomend bij zwangerschap, niet ernstig maar wel lastig.
Tot zover, ik hoop dat ik de komende tijd weer veel verhaaltjes kan schrijven. Ik wil jullie alleen nog even de laatste foto van kruimel laten zien. Gemaakt met 18 weken zwangerschap.