De eerste Baby foto!

Afgelopen maandag was het zo ver. De eerste echo. Het leek een eeuwigheid te duren en het spookte al dagen door mijn kop. Ik ben zwanger, maar wat nou als het niet leeft? Ik ben kotsmisselijk, maar verder voel ik niks. Ik was dus behoorlijk zenuwachtig. En dan is daar ineens het beeld, een klein wazig vlekje. Al snel zag ik een piepklein speldeprikje oplichten/knipperen. Het hartje klopt! Als dan een paar seconde later het geluid er bij aangezet wordt............. Ik kan nog steeds niet omschrijven wat er toen door me heen ging. Maar dat het een geweldig gevoel is, is een understatement. Kruimeltje groeit mooi volgens draaiboek en was op moment van echo 1,34 cm.
Al enig idee wat het gaat worden?

Zwangerschapsperikelen!

De laatste weken compleet overvallen door een intense moeheid, heb ik hier volledig verstek laten gaan. Ik kon me tot voor kort geen voorstelling maken van hoe moe een mens kan zijn. De eerste weken van mijn zwangerschap zijn een complete uitputtingsslag. Een volledige omslag voor een verstokt nachtbraker, die toch was. Meestal gaat het kaarsje meerdere keren per dag uit en weet ik mij nog net door een werkdag te slepen. Helaas is het niet alleen de moeheid, maar floreert daarnaast het zwangerschapshormoon waardoor ik bijna dagelijks bijna de hele dag kotsmisselijk rondloop en s nachts vaak een paar uur misselijk wakker lig.... Ja ik wilde zwanger zijn en dat zal ik weten!

Maar lees dit alles niet als een klaagzang want dat is het beslist niet. Eerlijk is eerlijk, zo moe en misselijk is niet echt leuk, maar ik geniet toch met volle teugen van mijn zwangerschap. Alleen lukte het niet echt om achter mijn pc te kruipen en te lezen en te schrijven. Gelukkig merk ik dat nu de misselijkheid soms echt een paar uur weg is en dat is een verademing.

Mijn verjaardag is hier ook stilletjes voorbij gegaan. Best bijzonder toch, de laatste verjaardag als niet mamma, of misschien al een klein beetje mamma. ;-)

Vanochtend de eerste echo. Wow! Later daarover meer en wie weet wel een klein fotootje van het kruimeltje.

Acht Maanden Azie.

Zaterdag hebben we elkaar voorlopig voor het laatst gezien. Nog even snel samen wat eten op weg naar het noorden met een tussen stop in Wezep. Ja ja Nico een afscheidsborrel kan een hoop poespas zijn, maar nog even snel met iedereen her en der afspreken kost een hoop tijd. ;-) Maar eerlijk is eerlijk zo was het wel even erg gezellig. Acht maanden op de motor door Azie. Als we elkaar weer zien ben ik al mama of sta op het punt dat te worden. Een beetje vreemd is het nog steeds als je daar op dit moment bij stil staat.Vreemd ook dat een vriend dan zo ver weg zit. Voor allebei, anders, maar wel een heel belangrijke periode uit ieders leven. Gelukkig zorgt de techniek ervoor dat we, welke afstand ook, niks hoeven te missen. Nico heel veel plezier. En een goeie veilige reis!