Gedonder op (een) donderdag

Het is weer donderende donderdag. Nu maar hopen dat het onweer niet te hard gaat knetteren. En het zwijgen en slikken mij makkelijk af gaat vandaag. Troostende gedachte morgen heb ik weekend!

Snelle rover!

Ik moet zo gaan werken en bedacht me dat ik nog niet veel had gegeten vandaag. Dus een paar boterhammen met kaas en een kopje Senseo mocca zag ik wel zitten. Nu heb ik hier een snorrende viervoeter rond struinen, mevrouw is al aardig op leeftijd, maar een stukje kaas zag ze blijkbaar ook wel zitten. In een paar seconden van onoplettendheid springt ze op de aanrecht en jat toch gauw zo n 4 ons kaas weg. Ik kan je verzekeren het ziet er nogal komisch uit een klein beesje met zo n blok kaas in de bek, zich rap voortslepend tot ver onder de tafel. Inmiddels is de kaas gered en zit ik met mijn bammetjes en mijn bakkie dit stukje te schrijven. Ik word echter continu bespiet. Ze is een strategisch tijdstip voor de tweede aanval aan het beramen....... Helaas ik sta op scherp!

Bouncing back!

Een week volledige stilte, geen inspiratie weinig energie en regelmatig een groot tranendal. Even dat gevoel van echt niet meer weten waar het vandaan moet komen. Dat is in grote lijnen wel hoe ik de afgelopen week kan beschrijven. Een groot gevecht tussen alle lijntjes die leken te breken en de wil om sterk te zijn, alles te relativeren: we zijn er nog lang niet, dit is pas het begin. Het is een terug kerend verhaal en ik begin me steeds meer te realiseren dat ik dat toch echt moet gaan accepteren. Het is inherent aan de keuze die ik heb gemaakt. Altijd een behoorlijk emotioneel evenwichtig persoon en dat ben ik nog steeds, maar met de impact die dit alles heeft blijft geen evenwicht in balans. Als er dan ook nog even een leuke meneer je leven binnen fietst, verwarrende en onduidelijke signalen rondstrooit, allerlei gevoelige snaren weet te raken en vervolgens je leven zo maar weer uit fietst, dan is de chaos compleet. But who ever stated that life is simple? And isn t simple too boring for me? Er zit nog voldoende rek in en we gaan gewoon weer vol goede moed verder. Het is moeilijk uit te leggen wat het allemaal met je doet. Ik kan het zelfs soms nauwelijks bevatten. Maar accepteren dat het is zoals het is, dat ik nog wel vaker in het dal zal donderen, geeft een hoop rust.

Tol

Het uitblijven van een zwangerschap, eist op het moment aardig zijn tol. Frustratie, boosheid, verdriet, angst, een gevoel van alleen zijn en machteloosheid vormen op het moment een grote chaotische kluwe. Een lijf dat grillig haar eigen gang gaat en mij volledig in de steek lijkt te laten. Dus als jullie me even missen ik ben in gevecht met mezelf.

Nachtelijke avonturen!

Een goede slaper ben ik nooit geweest. De nachten dat ik doorslaap kan ik helaas op een hand tellen. Nu slaapt iedereen in blokken en is herhaalde malen korte tijd wakker, maar de meeste mensen zijn zich daar niet of nauwelijks van bewust. Ik helaas wel en het weer inslapen gaat niet altijd goed. Nu ben ik volledig aan dit slaappatroon gewend en heb er ook nauwelijks last van. Met uitzondering van zo n nacht als vannacht. Om 2.00 uur werd het startschot gegeven met een telefoontje. Iemand die mij een proef abonnement van de plaatselijke krant wilde aansmeren. Met een slaperig hoofd roep ik nog: midden in de nacht? Hij bleef maar doorratelen terwijl ik zei geen interesse te hebben. Wilde mij nog een aantal vragen stellen. Langzaamaan kreeg ik de helderheid van geest, roep nog een keer geen interesse en verbreek de verbinding. Dat ik vreselijk in de zeik werd genomen was me op slag duidelijk. Maar of dit een toevalstreffer is.en ik het slachtoffer was van een meneer, die zich zat te vervelen, of dat het een bekende was, die dacht leuk te zijn ik weet het niet. Het bizarre is dat ik not listed ben zoals dat heet. In ieder geval werd het, met dit in mijn kop, een zeer warrige nacht. Met flarden van bizarre dromen, spookbeelden, hazen slaapjes en veel onrust. De ochtend begon, het zal je niet verbazen, geratbraakt (of is het nu geradbraakt?) Een hete douche heeft de schade wat hersteld en ik spring zo in de auto met zo n 130 km voor de boeg. Fijn weekend!

Een twijfelachtige start!

Ik ben vanochtend naar 't ziekenhuis geweest.
Had gisteren een positieve ovulatie test en andere signalen die een ovulatie aankondigen waren er ook. Afgelopen zondag heb ik met de gynaecoloog afgesproken dat de inseminatie vandaag zou zijn.Gisteren was ik erg onzeker, bang dat ik vandaag toch te laat zou zijn. Geen idee een soort voorgevoel. Maar goed de gynaecoloog zal er toch wel verstand van hebben dacht ik. Vanochtend was ik weer gerust door al de kloppende factoren.

Ik kreeg ter controle nog wel een echo en ja hoor hij was weer weg! De gynaecoloog, een andere dan zondag, wilde eerst niet insemineren. Dat is de algemene afspraak, geen ei dan geen inseminatie. Ze beweerde dat een eitje maar hooguit 6 uur leeft en de kans op bevruchting zou heel klein zijn. Maar ze was 't met me eens dat de andere factoren gunstig waren.. Na overleg met de arts van zondag heeft ze toch geinsemineerd. Volgens de andere arts was de eisprongwaarschijnlijk net geweest. Maar ze zei letterlijk Op hoop van zegen!

Zelf ben ik er ook van overtuigd dat hij net gesprongen was, maar weet niet goed wat ik nu moet denken... Het spookt. Was het toch een zinloze inseminatie? Ik dacht altijd dat een ei ongeveer 12 uur overleefd maar zij zei stellig maximaal 6.
Ik weet in ieder geval wel dat ik dus volgende keer gewoon lekker eigenwijs weer vroeg in 't ziekenhuis zit. En ga toch hopen op een spetterende samensmelting!!! Al is dat met gemengde gevoelens helaas......

Springen, springt, sprong, gesprongen.....gaat springen?

Een relaxte vakantie maar soms toch ook weer even heel spannend. Gisteren schoot ik even in de stress. Mijn ovulatie leek zich, veel te vroeg en volkomen onverwacht aan te kondigen. De testen gaven nog steeds negatief aan maar mijn lijf schreeuwde ineens uit het niets ovulatie! Alle lichamelijke signalen wezen er op. En daar zit je dan op zaterdagavond. De gynaecoloog komt vast wel uit zijn bed voor een bevalling, maar voor een inseminatie..... denk het toch niet, in ieder geval niet voor die van mij. Ik bereidde me al voor op een vangst achter het net. Maar zo waar de signalen zijn er nog steeds. Dat betekent mogelijk dat hij nog niet gesprongen is. Vanochtend het ziekenhuis gebeld en ik kan straks terecht. Nu maar hopen dat hij niet net voor de tijd springt of stiekem nu al gesprongen is. Erg spannend en ik merk dat ik er ook erg onzeker van wordt dat ik niet op tijd mijn ovulatie lijk te kunnen bepalen.

Het is volslagen belachelijk, maar ik betrap mezelf erop dat ik de hele ochtend al bijna letterlijk op eieren loop, alsof ik enige invloed heb op het springen. Moet ineens denken aan een beeld van mezelf tijdens een kinderspelletje van vroeger: lopend met een lepel met daarop een enorm ei dat balanceert, hopend dat ik de eindstreep ga halen zonder dat hij op de grond klettert......;-)

Update:
Het staat allemaal nog helemaal niet op springen, het is nog te klein. Ik moet pas dinsdag terug komen tenzij de test anders uit wijst. Ik word niet goed van al die onduidelijke, misleidende signalen, maar ben wel bij dat ik in ieder geval nog niet achter het net vis.

Vakantie vieren....toch nog in de zon.

Vakantie vieren en loggen gaat niet altijd samen. Plotseling was de zon weer daar. En met mijn ervaring van regen, zee, wind en zand heb ik niet getwijfeld en ben direct richting zee afgereisd. In de hoop dat de zon deze keer niet voor mij op de vlucht zou gaan. Maar ik kan weer opgelucht adem halen. Het ligt niet aan mij..... ;-) de zon is gebleven en ik neem het heerlijk van. Na alle stress van de afgelopen maanden wilde ik een rustig relaxte vakantie. Dicht bij huis want mijn vakantiegeld heeft een andere bestemming. Vrienden wonen her en der verspreidt over het land (gelukkig ook dicht bij de kust) en al laat ik me nooit echt door afstand tegen houden, in alle drukte schiet het er helaas te vaak bij in. Vakantie komt dan goed uit. Geplande lijstje biedt nog genoeg leuks voor de komende week. Sh*t ja er zijn er al weer twee voorbij. Dus als jullie me de komende week weinig zien dan weten jullie wat ik aan het doen ben. En waarschijnlijk levert het ook nog wel wat leuk log materiaal op.