Twijfel, hoop en euforie.

Dat de tijd lijkt te kruipen ken ik wel. Maar dit is wel tergend langzaam mijn geduld wordt op de proef. Gesteld. Hoe lang kunnen twee weken duren! Twijfel staat naast euforie en hoop. Elk signaal wordt geregistreerd en bij het uitblijven slaat de twijfel toe. Eigenlijk weet ik dat ik er niet zo mee bezig moet zijn maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Gisteren kon ik de verleiding niet weerstaan en heb een test gedaan. Er waren mensen die riepen de testen van tegenwoordig zijn zo goed die kunnen nu al aangeven als je zwanger bent. Eigenlijk wist ik zelf wel beter een week na de mogelijke bevruchting is er nog niet voldoende HCG (zwangerschapshormoon) in je urine aanwezig om een test positief te laten zijn. Maar ik wilde zekerheid! De test heeft in plaats van zekerheid alleen maar meer onzekerheid gebracht. Ik voelde me achteraf een enorme trut dat ik niet heb gewacht, maar goed what s done is done. Er zit niet meer op dan netjes een week te wachten. Mijn temperatuur zit nog steeds 3 tiende hoger dus dat duidt er op dat mijn gevoel zwanger te zijn nog klopt. Als hij zakt dan weet ik dat het mis gaat. Toen ik het verhaal van de test gisteren avond aan een bam moeder vertelde zij ze dat ze dat gevoel van bevestiging heel erg kende Toen haar test positief was heeft is ze naar de Makro gegaan, daar verkopen ze dozen van 24 stuks. Op zoek naar de vergrotende trap van zwanger zijn! ;~)

Zwangerschapsverschijnselen???????????!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een lange werkdag doodmoe, maar ook erg hyper. Want ik heb al een paar dagen sterk het gevoel dat ik zwanger ben! Ik kan niet helemaal uitleggen waarom. Nee ik heb ook nog geen test gedaan. Daar is het veel te vroeg voor dan kan pas volgende week vrijdag of zaterdag. Wishfull Thinking??? Dat dacht ik eerst ook en het duivels stemmetje in mij roept dat nog steeds, maar ik kan de gedachte dat ik toch echt zwanger ben ook niet loslaten! En sinds vandaag heb ik ook duidelijk pijnlijke borsten. Ik hoor van iedereen dat dat een zwangerschapsverschijnsel is. Verder ben ik ook al een paar dagen vaag misselijk en heb ik een enorme (vr)eet drang. Ik heb even getwijfeld of ik het allemaal zo vroeg al moet gaan roepen, er is nog niks zeker. En als ik eind volgende week ongesteld wordt dan heb ik er vast een beetje spijt van dat ik het heb geroepen. Maar aan de andere kant weet ik eigenlijk wel zeker dat ik nu zwanger ben! Of 't een vroege miskraam wordt of dat ik over 40 weken moeder ben..... Ik kan alleen maar afwachten. En ik zal heel gezond gaan leven. Dus nu rap mijn bed in want ik ben al in overtreding, ;-) maar dit moest ik nog even kwijt.

Tolerantie

Gisteren avond laat las ik het logje over tolerantie bij Pinksoup. Een onderwerp waar ik me ook geregeld mee bezig hou. Ik erger me vaak dood aan mensen die zich druk maken over mensen die volgens andere normen en waarden en andere gebruiken dan zij zelf leven. En vaak tegelijkertijd vinden dat iedereen zich met aanpassen aan het grootste gemene goed in Nederland, of hoe je het ook wil noemen. We moeten er vooral niet te veel last van hebben. Als ik naar mezelf kijk, denk ik dat ik behoorlijk tolerant ben, ik heb niet zo snel last van anderen en ben van nature nieuwsgierig naar wat andere mensen beweegt om bepaalde keuzes te maken. In gesprek met anderen, over dit onderwerp, draag ik vaak aan we leven in een multiculturele samenleving en dat we zoveel van elkaar kunnen leren. Zonder dat we onze eigen manier van doen en onze eigen normen en waarden overboord hoeven te gooien. Waarom zou je je bijvoorbeeld druk maken over vrouwen die vanuit hun overtuiging een hoofddoek willen dragen? Tegelijkertijd vraag ik me ook vaak af ben ik dan zoveel toleranter dan menig ander? Wat als ik me in andere omstandigheden bevond, zou ik dan de zelfde ideeen hebben als nu? Zou ik bijvoorbeeld pacifistisch zijn als ik op de West bank in Israel zou zijn opgegroeid en elke Palestijn die ik tegen kom een potentiele zelfmoordenaar kan zijn? Vragen die best lastig te beantwoorden zijn. Wonend in een dorp met een overwegend autochtone bevolking, in een aardig huis, auto voor de deur en een redelijk salaris, Is het een luxe om tolerant te zijn. Wat als ik ongeschoold en werkloos zou zijn, nauwelijks rond kon komen? Is het niet zo dat je eigen situatie voor een heel groot gedeelte de grenzen van je tolerantie bepalen? En zoals ik al zei mijn situatie geeft me ook de luxe om heel tolerant te kunnen zijn. Ik zal heel eerlijk zijn ik heb gewerkt met heroine prostituees. Heb een aardig beeld van de problematiek en vind dat hun positie in veel opzichten zeer schrijnend is. Er zijn inmiddels al aardig wat voorzieningen om hun positie te verbeteren, maar we zijn er nog lang niet. Maar wanneer de politiek zal beslissen om op het veld naast mijn huis een keet neer te zetten waar de dames medische zorg, condooms, schone spuiten en koffie kunnen krijgen. Dan zal ik echt niet staan te juichen. Hypocriet? Ben ik me van bewust. Maar wel eerlijk, want zo is het wel. Daar bereik ik een grens. En ik weet dat ik nu misschien een extreem voorbeeld geef, waarbij iedereen zal zeggen: tuurlijk kan ik me helemaal voorstellen. Maar de verslaafde prostituee, die iedere avond weer het risico loopt om afgetuigd te worden door haar klant of door haar pooier omdat ze de 10 euro die ze die avond heeft verdient, niet af wil staan en geen dak boven haar hoofd heeft om te slapen, zal het minder logisch vinden. Ik wil hier ook alleen maar aangeven dat iedereen zijn eigen grenzen kent en dat die bij iedereen anders liggen, mede door de situatie, achtergrond en normen en waarden waarin en waarmee iemand is op gegroeid. Door met elkaar in gesprek te gaan komen we daar achter en kunnen we van elkaar leren. Tolerantie valt of staat met respect voor elkaars verschillen en grenzen. En helaas zal er altijd een groep blijven bestaan die geen enkel respect kan opbrengen voor iedereen die anders is dan zij zelf. Durf jij de grenzen van je eigen tolerantie te verkennen?

Al schrijvend dwarrelde er steeds meer gedachten door mijn hoofd, een onderwerp waarover zoveel te zeggen valt en waar zoveel discussie over mogelijk is. Hierboven staat slecht een fractie. Ik moet eerlijk toegeven dat ik vanochtend toen ik wakker werd ook even achter mijn oren heb gekrabd. Wat heb je nu weer toegezegd Sanne? Maar ik heb een poging gewaagd. Misschien heb ik mensen geprikkeld om middels hun log hier eens verder over van gedachte te wisselen............

Zwemmen!

Het is weer zo ver de zwem race is weer begonnen..... Nu maar hopen dat er olympische records worden verbroken! ;-)

Bammer

Toen het idee om alleenstaande moeder via KID te worden begon te kriebelen dacht ik dat het niet zo n alledaagse beslissing was. Inmiddels ben ik me her en der gaan informeren en me gaan verdiepen. Op mijn zoektocht vond ik steeds meer informatie en merkte ik dat er veel meer vrouwen zijn die zich in dezelfde positie/fase als ik bevinden, single, dertiger, een grote kinderwens en geen partner. Alledaags is het natuurlijk nog steeds niet, maar de groep alleenstaande dertigers, die niet meer koortsachtig op zoek gaan, of wachten op prins charming, wordt steeds groter Toen ik mijn website begon schreef ik dat ik niet de typische BAM-moeder ben, (bewust alleenstaande moeder) ik kies bewust voor een kind maar niet bewust voor het single leven, Inmiddels ben ik er achter dat dat juist de typische bammer, anno 2004 is. De meeste single vrouwen die bewust voor een kind kiezen doen dit omdat ze (nog) niet de juiste partner zijn tegen gekomen en niet op een dag wakker willen worden en beseffen dat ze de boot hebben gemist. Ik zelf heb ook het idee dat een aantal van mijn relaties juist door mijn kinderwens stuk liepen, als je 35 bent en kinderen wilt, dan heb je niet veel fantasie nodig om te bedenken, dat dat niet over 5 of 10 jaar is. En dat zet een beginnende relatie onder druk. Al een tijdje ben ik lid van een tweetal mailinglisten en wissel ervaringen uit met bammers en aspirant bammers. Afgelopen zondag was er een live chat. Ergens in Nederland, spannend om allemaal betrekkelijk vreemden te gaan ontmoeten, maar reuze leuk Ik krijg een hoop steun en begrip uit mijn omgeving, maar het is toch anders als je voor de zelfde keuzes staat.

Vrij.......

Eindelijk een weekje vakantie, waarvan de helft er ook al weer op zit helaas. Vol plannen om eens eindelijk wat in het voren te schrijven zodat ik in tijden dat ik erg druk ben toch wat kan plaatsen, maar daar kan ik nu pas een start mee maken want de eerste dagen heb ik een molletje geimiteerd. De afgelopen weken eiste zijn tol ik had heel wat slaap in te halen. Maar we zijn er weer en ik voel me eindelijk eens wat fitter. En ik ben vast besloten dat zo te houden......Het wordt weer eens tijd voor een energie crisis in de positieve zin.

Gered!!!!!

Het zag er vanmiddag niet naar uit dat ik het zou gaan redden, maar niets is minder waar. Ik heb zelfs nog tijd over om even wat te schrijven. Zou deze chaoot eerste klas het time management dan toch ooit onder de knie krijgen??? Nou schijn bedriegt vrees ik. Just a case of pure luck!! Maar goed ondertussen pruttelt toch mooi de de Pilaf en staat de wijn al vast te ademen. De avond kan niet meer stuk..... We zien elkaar helaas niet zo heel vaak er zit immers een heel stuk Noordzee tussen, maar vanavond wordt weer ouderwets gezellig. Bijna alle ingredienten zijn aanwezig. Tis alleen nog even wachten op de trein!

Opzij Opzij

Opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats
Wij hebben ongelofelijke haast
Opzij opzij opzij, want wij zijn haast te laat
We hebben maar een paar minuten tijd


We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en
weer doorgaan
We kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven

Een andere keer misschien, dan blijven we wel slapen
En kunnen dan misschien als het echt moet
Wat over koetjes, voetbal en de lotto praten
Nou dag tot ziens, adieu het gaat je goed


Tekst: Herman van Veen, Muziek: Herman van Veen en Erik van der Wurff


Ik weet pcies waar hij het over heeft...........Pfffffff

Een kadootje!

Van het weekend kwam ik thuis en zag op mijn kleed iets vaag ondefinieerbaars liggen.... Dit gebeurt wel vaker een kat braakt nu eenmaal af en toe. Daar ben ik in 14 jaar al helemaal aan gewend geraakt. Vind het nog steeds smerig maar.... Toch was dit net even iets smeriger en ik wilde er liever ook niet verder bij nadenken wat ik daadwerkelijk aan het opruimen was. Geen hoopje braaksel deze keer maar een heuse uitgekauwde muis...... Yak Yak! Ik wist meteen weer waarom ik op de middelbare school biologie uit mijn pakket had gegooid.

Opgesloten!

Het vliegt me naar de keel, het zuigt me leeg. Alle energie vloeit langzaamaan steeds verder weg. En ik baal er zo ontzettend van. Van Nature ben ik een ondernemend en energiek persoon. Maar als ik in de spiegel kijk dan zie ik alleen maar grauwheid en enorme wallen. Ik ken mezelf nauwelijks terug. Ik weet maar al te goed waar het mee te maken heeft. Al een aantal maanden baal ik van mijn werk en dat balen is de laatste weken alleen maar grotere vormen aan gaan nemen. Het clientenwerk vind ik nog steeds een uitdaging en met mijn collega s heb ik het meestal uitstekend naar mijn zin, dat is het niet. Het zit hem in de kneuterige organisatie die de hele boel aanstuurt, m.i onprofessionele besluiten neemt en daarbij ook nog eens het belang en werkplezier van haar werknemers volledig uit het oog verliest. Mijn motivatie moet momenteel uit mijn tenen komen en ik ben doodop na een dagje werken. Het lukt me niet om de batterij weer volledig opgeladen te krijgen. Langzaam wordt het lampje steeds zwakker. Uiteindelijk kosten de beslissingen die ik in mijn prive leven heb genomen ook veel energie. De spanning van het afwachten, de teleurstelling dat het toch niet allemaal zo snel wil lukken. En ja ik weet ik ben super ongeduldig want ik ben nog maar net begonnen. Het is soms allemaal in combinatie net even te veel. Bizarre taferelen levert dat soms op hoor,zoals een woordenwisseling met een eigenwijze vaatwasser. Al was er geen sprake van een wisseling want het ding zegt niks terug. Nu zul je denken waarom ga je dan geen ander werk zoeken, dan krijg je daar tenminste weer wat energie van. Een verademing zou dat inderdaad zijn, maar helaas tegenwoordig start iedereen bij iets nieuws met een jaarcontract. Dan gooi ik dus mijn eigen glazen in, ik moet en wil nu voor financiele zekerheid kiezen. Ik heb voldoende redenen om aan te nemen dat ik het hoogstwaarschijnlijk niet helemaal ga redden met 3 maanden zwangerschapsverlof, welke werkgever zit er nu op een werknemer te wachten die er binnen afzienbare tijd weer een poosje tussenuit moet. Dus als ik al wordt aangenomen, dan lig ik er waarschijnlijk binnen het jaar weer uit en dat is me een te groot risico. Die keuze heb ik nu gemaakt, maar nu komt het erop aan dat ik me anders ga focussen zodat ik de accu wel weer opgeladen krijg. En dat ie niet dagelijks helemaal leegloopt. Dat is nog even zoeken maar ik ga daar uitkomen!