Ontrafelen...

Bepaalde keuzes in het leven kunnen mensen anders in het leven doen staan..... Of is dit te zwaar aangezet? Deze gedachte sluimert al langer in mij, maar is me de afgelopen dagen wel erg gaan bezighouden. Als je mij een paar maanden geleden had gevraagd waar voor mij een leuke baan aan moet voldoen, dan had ik geantwoord: spanning, afwisseling, onvoorspelbaar, ik moet adrenaline voelen stromen, het moet me scherp houden. Zonder al te veel kwijt te kunnen over waar ik nu precies werk, dat ligt altijd lastig in hulpverleningsland, maar mijn huidige job voldoet op veel fronten toch vaak aan de eerder genoemde kenmerken. Echter de laatste maanden voel ik me juist om de diezelfde kenmerken minder prettig in mijn werk. En realiseer ik me, als ineens, heel scherp dat mijn werk niet geheel ongevaarlijk is en dat ik grote risico kan lopen. Ik zeg hier met opzet kan lopen, want de kans dat er daadwerkelijk wat gebeurd is eigenlijk net zo groot, of misschien zelfs wel kleiner, dan dat dat elders in de stad zal gebeuren. Maar soms wordt het dan even zo spannend (gemaakt), dat je even zomaar echt bang wordt en je je realiseert dat de zelfde gevoelens van angst, zei het erg afgezwakt, er al een tijdje zijn. En ga je je ook ineens afvragen of je het zelfde werk nog wel moet blijven doen. Geen eenvoudige vraag want, Ja het lijkt inderdaad dat met de keuze moeder te willen worden, ik me ook meer en meer mijn eigen kwetsbaarheid ben gaan realiseren en Nee ik ambieer niet ineens een voorspelbaar rustig baantje van 9.00u tot 17.00u. Actie en uitdaging zal altijd mijn devies blijven. Daar komt nog bij dat de zekerheid van een vaste baan in mijn positie nu ook even niet onbelangrijk is. Duidelijk is in ieder geval dat ik de komende tijd op dit vlak het een en ander te ontrafelen heb. En of ik de actie en uitdaging in deze vorm moet blijven zoeken?????

.............

Soms mag en kun je over het hoe en waarom geen uitleg geven. Maar ik moet wel even kwijt dat ik ontzettend gefrustreerd en boos ben!!!!

Vandaag zo n dag!

Je kent ze vast wel die dagen. De wekker loopt op tijd af maar op een of andere manier moet je dat negeren en de snoozer tot het uiterste benutten. In blik in de spiegel en je weet het....dit gaat nooit meer goed komen vandaag, maar wil het nog enigsins ergens op lijken dan zul je toch met de shampoo aan de slag moeten. Grrrr daar gaan weer 10 minuten. Hopenlijk is het niet zo druk op de weg vanochtend.... Rennend en vliegend weet je de schade tot een totaal van 15 minuten te beperken en lichtelijk gehaast plof je in de auto. Meestal vind ik het heerlijk om een beetje achteraf te wonen en de ruimte te hebben. Alleen op zo n dag als vandaag dan is het eerder een stress veerhogende factor. De straat nog niet uit en ik zie voor mij een grote mesttank voortgesleept door een tractor die wellicht de 40 km/h net haalt. De wetenschap dat ik hier de eerst volgende 10 12 km achter zal moeten blijven om dat de rijksweg op dit tijdstip net iets te druk is om te passeren, helpt niet echt. Waarom verbieden ze op dit tijdstip het langzame verkeer niet op de openbare weg?Bovendien horen boeren toch veel vroeger op te staan? ;-) Vraag ik me op zo n moment vaak af. Ik realiseer me gelijk dat dit volslagen belachelijk is. Want het probleem ligt al eerder op die ochtend. 10 minuten eerder in de spiegel kijken zou al helpen. Toch ben ik dat meestal weer vergeten als de volgende ochtend de wekker af loopt..... En eigenlijk vind ik dat best een irritant trekje van mezelf.

Inspiratie block

Toen ik een paar maanden geleden aan mijn site begon te sleutelen, zat ik vol met ideen en bruiste het van enthousiasme. Dat enthousiasme is er nog steeds. Maar er is ook frustratie, want elke dag een stukje schrijven lijkt eenvoudig. Toch is het dat niet. Vaak schrijf ik dingen en verwijder ze dan toch weer met de achterliggende gedachte wie vind dat nou interessant? Soms spoken er ook dingen door mijn kop, die dan net weer te persoonlijk zijn om met iedereen te delen. Om een leuk weblog te onderhouden zijn bovendien lezers nodig. Lezers die het de moeite waard vinden om je link te klikken en op je teksten te reageren. Maar dan moeten mensen natuurlijk wel weer weten dat er wat te lezen valt. Dat betekent dan weer actief andere logs lezen en reageren. Eigenlijk allemaal ingredienten die het gebruik van de pc leuk maken...... En Sanne waarom doe je het dan niet gewoon? Tja euh..... Het antwoord moet ik schuldig blijven.... Mijn enige excuus is dat ik de laatste tijd erg druk ben vooral in mijn kop. Zet het dan op papier hoor ik mezelf denken. Maar mijn gedachten vormen zich moeizaam tot woorden. Dit is een bescheiden poging mijn leven te beteren. Ik ga nijn spinsels en belevenissen maar eens wat meer verwoorden zonder me druk te maken over of het interessant is om te lezen..... Daar heb ik tenslotte een reactie doosje voor. Toch vraag ik me wel af of dit herkenbaar is voor collega loggers en wat jullie er aan doen?

Vrolijk Pasen!

Heb je net veertig dagen gevast.......... Verstopt iemand je eieren!

Een avondje telefoneren

We spreken elkaar helaas te weinig, leiden allebei een druk leven, de afstand is er groot, er golft een hoop zout water tussen ons. Zij woont sinds een jaar of vijf in de buurt van Bristol, Great Britain en ik ben blijven hangen in Nederland. In December was ze voor een bliksem bezoek met haar vriendin in Nederland. Een afspraak in de kroeg was strikt noodzakelijk we hadden belangrijk nieuws uit te wisselen. Bizar maar waar ons nieuws was nagenoeg identiek er zat maar een lettertje verschil in namelijk: KID en ZID (zelfinseminatie via een donor). Natuurlijk wisten we beiden dat we een sterke kinderwens hebben en over onze gedachtes over kinderen krijgen hadden we het vaak gehad. Hoe en wat en mogelijk wanneer. Maar wie had ooit gedacht dat we hier allebei exact het zelfde moment mee bezig zouden zijn. Want door omstandigheden is alles voor mij in een stroomversnelling gekomen. Nu staan we dus op exact hetzelfde punt. De telefoonrekening zal deze maand wel iets hoger uitvallen, want gisteren sprak ik haar, iets meer dan even, Elk detail werd besproken, agenda s werden erbij gehaald dagen werden geteld en data s werden vergeleken. Alsof we daar echt onze agenda s voor nodig hadden en er voor de eerste keer geteld werd. Wat als het bij de eerste keer raak is wanneer ga je dan bevallen? Wat wordt het sterrenbeeld? Wat worden de namen? Denk je dat ik snel zwanger zal zijn? Wordt het een jongen of een meisje? Wat denk jij? Als het raak is gaan we dan gelijk bellen of wachten we tot het grootste risico op een miskraam is geweken? Wat spreken we af? Ja ja Sanne is meer dan alleen maar baby s en zwangerschap. Gelooft iemand dat nog?

Storing

De storing is weer opgeven ik kan weer loggen, maar vandaag lijkt het alsof de voorjaarsmoeheid heeft toegeslagen. Nog geen 23.00u en Sanne is volledig uitgeblust. En dat terwijl er hier nauwelijks van voorjaar sprake was. Dikke grijze wolken en een hele hoop water....... Ik zoek in ieder geval mijn bed op want iets zinnigs komt er vandaag niet meer op papier.
Trusten!

The Letter

September 29, 1984
Dear so and so.
Gather me up because I am lost.
Or I am back where I started from.
I am crawling on the floor rolling on the ground.
I might cry I won t go home...
I am turning up in circles and I am spinning on my knuckles.
Don t forget that there are circles left undone and very close to me.
Forgive me.
Comfort me.
I am crawling on the floor rolling on the ground.
There is a blanket wrapped around my head.
I am moving in a line that is shaped like this.
I am holding in my breath.
I have a room.
Can you tell me if I am lying.
Don t forget that I am living inside.
The space where walls and floors meet.
There is a box inside my chest.
An animal stuffed with my frustration can you hear me?
Don t forget that I am alone when you are away.
You make me act like other people do.
Forgive me comfort me you comfort me.
You make me cry.
I am gonna die.
I won t go home....
Don t kill the god of sadness.
Just don t let her get you down.
See the man inside the book I read.
Can t handle his own head.
So what the hell am I supposed to do?
I would like to know how he died.
My hands are shaking.
Don t you love me anymore.
I only need a person, keep my shoulders stand around lie down.
Move your hand above the floor.
Gather me up because I am lost.
Or I am back where I started from.
I am crawling on the floor rolling on the ground.
I am gonna cry.
You look for me.
Love Kristin
P.s keep them coming
Lyrics by: Kristin Hersh

Afscheid en een nieuwe start

Vanochtend was dan het startschot van een grote verandering en dat bracht grote opluchting. Maar de afgelopen week was een emotioneel zware week. De verwarring en het dubbele gevoel speelt me al een aantal weken parten, maar de afgelopen week was heftig en intensief Dat had ik onderschat. Stemmingen wisselde zich soms in hoog tempo af. Spookbeelden en angsten doken op de meest onverwachte momenten op. Waarom kan ik nou niet alleen maar blij zijn dacht ik vaak......rijst er dan toch een soort twijfel?............ Nee dat is het niet. De gedachte aan een klein hummeltje in mijn armen zorgt voor een enorm warm en blij gevoel. Maar toch is het ook een eenzame beslissing, als ik terug kijk had ik altijd voor ogen. Dit samen te delen, en de wetenschap dat ik al deze emoties straks toch in mijn eentje ga doormaken is niet eenvoudig. Het voelt toch als een soort afscheid. Een afscheid van een sprookje dat niet was.......... Rationeel weet ik dat dit slechts een tijdelijk afscheid is of eigenlijk meer een uitstel....... Het varen van mijn eigen koers is de beste navigatie, maar mijn ratio stond even buiten spel, de emotie heeft/had de overhand. Na vanochtend is er wel meer rust gekomen. En al zullen de golven van emotie mij nog wel op de proef stellen, daar ben ik van overtuigd, Het is nu tijd om te focussen op de aankomende blijde verwachting ...............

De eerste stap

Vrijdagmorgen 8.30........ route 21 afdeling prenatale diagnostiek, de spanning en de toch iet wat onnatuurlijke situatie zorgt voor een giebelige sfeer. Uitleg over de procedure, het uitzoeken van een donor en een take away test kit zijn de de ingredienten voor het gesprek.... De eerste stap naar toekomstig moederschap is gezet. Nu is het afwachten op het juiste moment. Om het allemaal wat minder klinisch en beladen te maken.....is de test kit door mij omgedoopt tot creatieve doos en zal deze mij hopelijk leiden naar het juiste moment voor de schietproef met een schot in de roos...........