Ik ben dus Sanne 35 jaar en single. Ik werk als maatschappelijk werkster in de crisisopvang. Mijn huisgenoot is al 14 jaar een snorrende viervoeter. Onlangs heb ik een belangrijke beslissing genomen, een beslissing die mijn leven 180 graden zal gaan omgooien. Maar ook iets heel moois gaat geven. Ik heb namelijk besloten om moeder te worden. De geschikte partner heb ik nog niet gevonden, maar ik heb besloten niet langer te zoeken en af te wachten. Ik ga het alleen doen. Dit betekent dus kunstmatige inseminatie via een donor, kortweg KID.

Sinds 4 juli ben ik kersverse en super trotse mama van Ira, Ira is geboren met behulp van een B donor via ziekenhuis Rijnstate in Arnhem. Bam moeder worden dat beslis je niet, zoals iedereen weet, na een nachtje slapen. En net zoals voor waarschijnlijk vele Bam moeders is de keuze voor een kind heel bewust en de keuze dit zonder partner te doen een veel minder bewuste. Was die partner er op dit moment wel geweest dan was ik nu waarschijnlijk geen Bam moeder. Maar langer wachten wilde ik niet meer en vanaf 't moment dat ik deze beslissing had genomen werd steeds duidelijker dat ik de juiste keuze heb gemaakt.

Voorstelling

Natuurlijk had ik een voorstelling van wat er allemaal op me af zou komen gedurende het zwanger worden en het zwanger zijn, wat er anders zou zijn. Terug kijkend kwamen een aantal dingen wel overeen met mijn voorstelling maar het was toch ook weer heel anders. Ik ben eigenlijk van af het begin heel open geweest over waar ik mee bezig was. Iedereen in mijn omgeving wist dat ik zwanger probeerde te raken met behulp van een donor. Ik wil dat Ira vanaf het begin weet hoe 't zit. En had ook geen zin om me in allerlei bochten te moeten wringen, om bijvoorbeeld vrij te krijgen als ik naar 't ziekenhuis moest voor inseminaties. Bovendien als ik dan straks zwanger zou zijn krijg ik ook minder vragen en opmerkingen. Dacht ik... Mijn meeste van mijn vrienden en directe familieleden reageerde positief en stonden geheel achter me.

Eeuwigheid

De periode van insemineren vond ik een eeuwigheid duren en emotioneel erg zwaar. Steeds weer de teleurstelling. 'niet zo veel mee bezig zijn' riepen mensen dan. Ja hoor alsof dat kan. Je bent je hele cyclus aan 't tellen, testen of wachten. Uiteindelijk was die eeuwigheid slechts beleving want met een half jaar en 5 pogingen was ik dan toch echt zwanger!

Lachend misselijk

Drie maanden stil houden tot je min of meer zeker weet dat 't goed gaat? Ik snap nog steeds niet hoe mensen dat kunnen. Ik wilden het wel uitschreeuwen van blijdschap. Ik geloof dat binnen 24 uur na de test mijn hele vriendenkring op de hoogte was. Over 't ene uiterste en het andere uiterste gesproken. -grinnik- Na de eerste euforie komt daar direct ook angst naast te staan, 'blijft 't goed gaan?' De eerste 3 maanden werden overheerst door enorme afmattende moeheid en 24 uurs misselijkheid. Ik herinner me nog dat ik in 't begin lachend misselijk wakker werd, dat was immers een teken dat alles nog goed zat. Nou al snel vond ik 't minder leuk. Voor mijn clienten (ik werk in 'n opvanghuis voor moeders en kinderen) wilde ik het nog wel verborgen houden. Dit was niet eenvoudig. Soms zat ik 's avonds half slapend in de huiskamer of wist ik niet hoe gauw ik de tuin in moest rennen bij de lucht van een poepluier. Dat geen enkele vrouw de link heeft gelegd toen snap ik nog niet.

Speciale momenten

Met acht weken de eerste echo om te kijken of alles goed zit. Een geweldig moment een mega snel, minuscuul kloppend hartje. Van te voren had ik bedacht dat juist op bepaalde cruciale momenten zoals de zwangerschapstest, de eerste echo, het besef dat je er 'alleen voor staat' zou worden uitvergroot, maar eigenlijk heb ik daar helemaal niet zo bij stil gestaan. Ik ben er langzaam in gegroeid en zoals het nu is en gaat is het goed.

Naarmate mijn zwangerschap vorderde merkte ik dat een aantal mensen toch niet zo pal achter me stonden. Steeds meer mensen kwamen met allerlei vragen, bezwaren en waarde oordelen. Ook relatief vreemden of zelfs totale vreemden. Was ik in het begin heel gewillig om vragen te beantwoorden, nu ging ik me er steeds meer aan storen. Waar halen mensen eigenlijk de arrogantie vandaan zoveel vragen te stellen en zoveel vraagtekens te plaatsen. Wanneer ik zwanger zou zijn en een partner zou hebben gehad, had waarschijnlijk niemand die vragen durven stellen. Ik ondervond ineens de keerzijde van mijn openheid.

Buiten de eerste drie maanden misselijkheid en uitputting, heb ik een hele goeie zwangerschap Ik bleef wel wat moe en werd minder mobiel, maar gezien mijn lichamelijke handicap had ik dit wel verwacht en viel het me reuze mee. Met 25 weken ben ik minder gaan werken. Het werd naast een single huishouden toch wel erg zwaar en met 32 weken ben ik helemaal gestopt.

Bijna HELLP

Met 36 weken begon het allemaal ineens wat spannender te worden. Mijn bloeddruk ging stijgen en ik kreeg allerlei verschijnselen die op een dreigend HELLP syndroom gingen lijken. Twee weken lang toog ik om de dag naar 't ziekenhuis. Soms zelfs midden in de nacht. Iedere keer weer de hele medische molen van CTG, bloeddruk, bloed- en urine onderzoek. Dan is het lastig als je alleen bent, want ik bleef er met alle waarden net onder hangen, maar wat als het wel zou omslaan zou ik dat op tijd signaleren? Met 38 weken werd ik toch in 't ziekenhuis opgenomen. En werden alle onderzoeken bijna dagelijks herhaald. Ik was helaas slecht inleidbaar, door krap vruchtwater waardoor ik mijn tijd moest uit zitten. 3 lange weken. Partners mogen op een kraamafdeling de hele dag binnen lopen, maar hoe dat dan gaat als je geen partner hebt, daar hadden ze nog niet over nagedacht. Gelukkig waren de meeste niet zo strikt.

Na 40 weken en 5 dagen is Ira geboren ze woog 3900 en was 51 cm lang. Daar ligt dan ineens je eigen kindje in je armen. Ik ben mama!
Ik heb een zware bevalling achter de rug en samen met 3 weken liggen in 't ziekenhuis ben ik nu nog niet geheel hersteld. De borstvoeding is mislukt, mede door oververmoeidheid. Ira is een prachtmeid ze groeit goed en ontwikkeld zich snel. Na 3 weken sliep ze al van 23.00 u tot 07.00u Elke dag ontdek ik weer wat nieuws. Ze lijkt enorm op mij heel bijzonder om te zien. Mijn leven is enorm veranderd. Ik geniet van elke dag en denk vaak dit had ik jaren eerder moeten doen, maar er 'alleen' voor staan is ook best zwaar als herstel traag gaat dat ondervind ik nu. Het is tijd om er wat meer op uit te gaan, maar lichamelijk red ik dat nog niet en dat frustreert soms. En toch..... Het is 't allemaal waard en ik zou het zo weer doen!

Mijn keuze is de aanleiding voor deze log geweest, maar dit weblog is meer. Het gaat over Sanne en Ira, ons leven, onze gedachten, onze mening, onze belevenissen. Kortom 'alles' wat de komende tijd op ons pad komt en de moeite waard is, zal hier te lezen zijn. Je kunt reageren en je eigen mening geven. Ik ga de uitdaging aan! in meerdere opzichten.